LIVE CS:GO TERAZ!

Aktywni Widzowie 2 - M9 Bayonet Stattrack! :)

Konflikty w Egipcie i państwach na terenie dawnej Mezopotami.

Czym jest Mezopotamia ? 

Mapa Mezopotami.

Mezopotamia jest obszarem położonym pomiędzy Eufratem a Tygrysem.

Nazwa Mezopotami wywodzi się z j.greckiego (mesos – znajdujący się pomiędzy potamos – rzeka) Polskim odpowiednikiem tego słowa jest więc „międzyrzecze” . Wbrew nazwie jednak, historyczna Mezopotamia nie obejmowała tylko terenu położonego dokładnie między rzekami, ale całe ich dorzecza.

Mezopotamia pokrywała się z obszarem obecnej północnej Syrii, południowo-wschodniej Turcji, całego Iraku i przygranicznych, zachodnich rubieży Iranu. Teren ten był bardzo zróżnicowany pod względem ukształtowania terenu i klimatu. Różnice geograficzne miały wpływ na tryb życia zamieszkujących go ludzi – stąd każdy z obszarów Mezopotamii odznaczał się pewną specyfiką i inaczej przebiegała historia każdego z nich.

Czym jest Egipt ?

W 3000r.pne.Egipt Górny i Dolny został złączony przez Menesa w jedno państwo wtedy też została ustanowiona pierwsza stolica w Memfis.

Ustrój polityczny w Egipcie (2012-2014)  obejmuje okres porewolucyjny w Egipcie, w dalszym ciągu charakteryzujący się antyrządowymi protestami o charakterze politycznym. Początkowo demonstranci wyrażali swój sprzeciw przeciwko władzy prezydenta Muhammada Mursiego, wyniesionego na fali egipskiej rewolucji w trakcie Arabskiej Wiosny, oraz rządom islamistów, którzy przyjęli kontrowersyjny projekt konstytucji.

Ustrój polityczny Egiptu.

Zgodnie z konstytucją z 1971 r., zmodyfikowaną w roku 1980, ustrojem politycznym Egiptu jest republiką prezydencką z systemem wielopartyjnym.

Głową państwa jest prezydent. Jego kandydaturę wysuwa Zgromadzenie Ludowe (parlament), a zatwierdzają obywatele na 6-letnią kadencję w głosowaniu powszechnym. Liczba kadencji jest nieograniczona, a prezydent ma szerokie uprawnienia w zakresie władzy wykonawczej i ustawodawczej. Mianuje jednego lub więcej wiceprezydentów, premiera, Radę Ministrów i 1/3 składu Rady Konsultatywnej (organ doradczy). Zgromadzenie Ludowe (o 5-letniej kadencji) składa się z 454 członków, z tego 444 nominowanych w wyborach powszechnych, a 10 mianowanych przez głowę państwa.

Kryzys polityczny w Egipcie.

Protesty na placu Tahir 27.Listopad 2012

Mursi ostatecznie został obalony 3 lipca 2013 w wyniku wojskowego zamachu stanu. Skutkiem tego było uchylenie konstytucji z 25 grudnia 2012 oraz przejęcie władzy przez juntę wojskową, która jako tymczasowego prezydenta obsadziła Adliego Mansura. Okres ten charakteryzował się chaosem w państwie, otwartym konfliktem między zwolennikami i przeciwnikami obalonego Muhammada Mursiego oraz Bractwa Muzułmańskiego. Doprowadziło to m.in. do masakry w Kairze i przemocy w całym kraju oraz represjami wobec członków Bractwa Muzułmańskiego, które uznano za organizację terrorystyczną.

W 2012r. w Egipcie odbyły się pierwszę wolne wybory prezydenckie.

Konflikty na terenie starożytnej Mezopotamii.

Wojna iracko-irańska        

Zwana również Narzuconą wojną i Świętą obroną (w Iranie), Al-Kadisijją Saddama (w Iraku) oraz Pierwszą wojną w zatoce, wojna między Irakiem i Iranem w okresie od 22 września 1980 do 20 sierpnia 1988.

Wojnę rozpoczął Irak atakiem w rejonie podzielonego w 1975 Szatt al-Arab – wspólnego ujścia Tygrysu i Eufratu. Wojska irackie wdarły się w głąb Iranu, ale szybko zostały wyparte, gdy Irańczycy przeszli do kontrataku. W wyniku równowagi sił ustaliła się 480-kilometrowa linia frontu, a działania miały charakter wojny pozycyjnej. Korzystając z zaangażowania Iraku w wojnę z Iranem i otrzymując wsparcie od Teheranu,Kurdowie irakijscy (w większości sunnicci) wywołali w połowie lat 80. kolejne powstanie. Jednak wobec zawarcia rozejmu z Iranem, Saddam Husajn skierował znaczne siły przeciwko Kurdom (operacja Anfal). Irakijczycy stosowali na masową skalę broń chemiczną (głównie iperyt siarkowy i tabun), również przeciwko buntującym się Kurdom. W 1988 wojnę przerwano, podpisując w sierpniu zawieszenie broni w oparciu o zasadę status quo ante bellum.

Konflikt izraelsko-arabski

Obejmuje okres ponad pół wieku politycznych napięć i jawnych niechęci pomiędzy Arabami a Żydami na Bliskim Wschodzie. Swoimi przyczynami wybiega on na dużo wcześniej przed powstaniem państwa Izrael (14 maja 1948) do czasu utworzenia ruchu syjonistycznego, którego celem działania było stworzenie państwa żydowskiego w tak zwanej Ziemi Izraela.

Konflikt izraelsko-arabski ma charakter etniczny, religijny i terytorialny. Niektórzy uważają ten konflikt za część wielkiego starcia cywilizacji pomiędzy Zachodem a Arabami i światem islamu. Inni uważają, że religijny wymiar jest zupełnie nowym aspektem tego konfliktu.

Źródła

• http://pl.wikipedia.org/wiki/Ustr%C3%B3j_polityczny_Egiptu
• http://pl.wikipedia.org/wiki/Kryzys_polityczny_w_Egipcie_(2012-2014)
• http://pl.wikipedia.org/wiki/Konflikt_izraelsko-arabski
• http://pl.wikipedia.org/wiki/Plik:Arab_Israeli_Conflict_6.png
• http://pl.wikipedia.org/wiki/Wojna_iracko-ira%C5%84ska
• http://pl.wikipedia.org/wiki/Egipt
• http://pl.wikipedia.org/wiki/Mezopotamia
• https://www.google.pl/search?q=mezopotamia&safe=off&espv=2&biw=1440&bih=756&source=lnms&tbm=isch&sa=X&ei=J6A-VOCMDMfyPPDogMgP&ved=0CAYQ_AUoAQ

System polityczny w Egipcie oraz w państwach na terenie dawnej Mezopotamii

  Dawniej w Egipcie oraz w państwach na terenie dawnej Mezopotamii panowała monarchia despotyczna. Despotyzm jest to ustrój, w którym cała władza nad państwem skupiona jest w ręku jednej osoby, tytułującej się przeważnie królem lub cesarzem. Władca sprawuje legalnie zdobytą władzę, nie podlegając żadnym prawom.

  Władca skupia w swoim ręku władzę ustawodawczą, wykonawczą i sądowniczą. W celu utrzymania władzy stosuje często narzędzia siłowe do zastraszania społeczeństwa oraz eliminuje ewentualnych konkurentów. On sam ustanawia prawo, któremu sam nie podlega, a jego decyzje są ostateczne i nie ma od nich odwołania. Jest on przekonany o własnej wyższości, posiada wielu podwładnych, którzy działają na jego rozkazy. Taki władca wpływa na każdą decyzję podjętą w jego kraju - może być uznawany za boga lub może panować przekonanie, że jego władza pochodzi od bogów.

  Przykładem despotycznej władzy faraonów było budowanie piramid, w wyniku czego zginęło wielu niewolników.

Źródła:

-wikipedia.org

Religia w Egipcie i w państwach na terenie dawnej Mezopotamii

Zaznaczony jaśniejszym kolorem obszar to dawna Mezopotamia. Na jej dawnym terenie swoje części mają państwa:

• Iran
• Irak
• Syria
• Turcja

Struktura religijna w Iranie w 2010 roku według Pew Research Center:

• islam – 99,45% (73 570 000)brak religii – 0,15% (110 000)
• prawosławie – 0,11% (80 000)
• protestantyzm – 0,03% (20 000)
• hinduizm – 0,03% (20 000)
• pozostali chrześcijanie – 0,01% (10 000)
• inne religie – 0,22% (160 000)

Struktura religijna w Iraku w 2010 roku według Pew Research Center:

islam – 99,0% (31 340 000)
chrześcijaństwo – 0,8% (270 000)
protestantyzm – 0,35% (110 000)
katolicyzm – 0,35% (110 000)
prawosławie – 0,15% (50 000)
brak religii – 0,1% (40 000)
inne religie – 0,1% (20 000)

Struktura religijna w Turcji w 2010 roku według Pew Research Center:

Islam: 98% (71 330 000) (99% sunnici, statystyki oficjalne nie wyróżniają alewitów i traktują ich jako sunnitów; szacuje się, że alewici stanowią 25-30% populacji Turcji)
Brak religii: 1,2% (860 000)
Prawosławie: 0,25% (180 000)
Protestantyzm: 0,11% (80 000)
Katolicyzm: 0,07% (50 000)
Buddyzm: 0,05% (40 000)
Judaizm: 0,03% (20 000)
Inne religie: 0,3% (190 000)
Struktura religijna Syrii w 2010 roku według Pew Research Center:

islam – 92,8% (w tym: sunnici, alawici, druzowie, imamici i ismailici)
chrześcijaństwo – 5,2% (prawosławie – 2,9%, katolicyzm – 2,1%, protestantyzm – 0,2%)Struktura religijna w Egipcie według Joshua Project, 2010:
islam – 86,2%
chrześcijaństwo – 13,1%:
Koptyjski Kościół Ortodoksyjny – 11,5%
protestantyzm – 0,8% (głównie: kalwini i zielonoświątkowcy)
katolicyzm – 0,6%
niezależne kościoły – 0,2%
niereligijni – 0,7%

Języki w państwach na terenie dawnej Mezopotamii oraz w Egipcie

Język Egipcjan

Najstarszą znaną formą pisma egipskiego, stosowaną w okresie Starego i Średniego Państwa, były hieroglify. Łączyły one piktogramy, ideogramy i fonogramy, a podstawowa zasada ich zapisu przetrwała niezmieniona przez cały czas trwania cywilizacji egipskiej. Wynikało to z faktu, iż przeznaczone były tylko do najważniejszych zapisów oficjalnych, świątynnych lub grobowych. Jednak na okres Nowego Państwa datuje się znaleziska, wskazujące na powstanie nowej formy zapisu, zwanej hieratyczną. Było to pismo powstałe w wyniku rozwoju i rozpowszechnienia praktyk pisarskich. Wyewoluowało z pisma hieroglificznego, nie wypierając go jednak. Służyło do codziennego użytku w świątyniach, administracji i dyplomacji. Ostatnią fazą rozwoju zapisu języka staroegipskiego był język koptyjski. Powstały w okresie wczesnego chrześcijaństwa egipskiego, oparty był już jednak o alfabet grecki, z kilkoma zapożyczeniami z form wcześniejszych. Jest to do dziś dnia język oficjalny Kościoła koptyjskiego.

Język Mezopotamski

Najpóźniej od połowy IV tysiąclecia p.n.e. Sumerowie odgrywali w południowej Mezopotamii decydującą rolę w przejściu do wysoko rozwiniętej kultury, w szczególności m.in. w rozwoju pisma, które mogło być stosowane w gospodarce i administracji. Język sumeryjski jest jednym z pierwszych języków, dla których wynaleziono pismo. Tylko najstarsze hieroglify egipskie sięgają czasów, w których używano pisma sumeryjskiego. Około 3200 r. p.n.e. wzory wyciskane dotąd na glinianych tokenach zaczęto odciskać na większych kawałkach gliny, dodając przy tym inne znaki. Z tej archaicznej formy w przeciągu niewielu stuleci rozwinęło się w pełni mezopotamskie pismo klinowe, Przy przedstawianiu form języka sumeryjskiego zrezygnowano z podawania wariantów grafemów (różne znaki stosowane w piśmie klinowym). Zamiast tego zastosowano znormalizowane znaki bez akcentów, znaków czy rozszerzeń fonetycznych. Taka metoda w dużym stopniu ułatwia osobom nie znającym pisma klinowego zrozumienie aspektów lingwistycznych. Język sumeryjski można pokrótce scharakteryzować jako aglutynacyjny, ergatywny.

----------------------------------------------------------------------------------------

Wykonał: Jakub Gezela

Użyte źródła:

- http://pl.wikipedia.org/

Pozycje ekonomiczne w Starożytnym Egipcie i państwach na terenie dawnej Mezopotamii

 Pozycje  ekonomiczne 

Egipt

                   

Tak wyglądał podział, społeczeństwa w Starożytnym Egipcie. W dzisiejszych czasach, oczywiście, już nie ma faraona, kapłanów lub niewolników. Każda warstwa społeczna ma własne prace i obowiązki.

Kiedyś to niewolnicy budowali wszelkie budowle (świątyń, pałaców oraz piramid), pracowali w kamieniołomach i służyli w domach zamożnych Egipcjan. Byli podstawową siłą roboczą. Teraz zajmują się tym robotnicy, górnicy i inni. Nie mieli oni rodzin, majątku ani własnego domu.

Dawniej chłopi uprawiali pola, zbierali plony, dbali o utrzymanie systemu irygacyjnego w dobrym stanie. Uprawiali oni ziemię, która należała  do króla. Dlatego nie zatrzymywali wszystkich zbiorów dla siebie, ale musieli oddawać ich część jako podatek. Czasami pracowali przy budowie piramid. Bez nich mieszkańcy Egiptu nie mieli by pożywienia. Bardzo przyczyniali się do gospodarki w państwie. Dziś rolnicy, też uprawiają ziemię, ale nie oddają plonów, tylko oddają pieniądze zebranie ze sprzedaży zbiorów. Posiadali oni ziemię do której byli dziedzicznie przywiązani, ale i tak należała ona do króla. Mieli oni też rodziny i domostwa, i majątek.

Kupcy handlowali towarami, które były wytwarzane w Egipcie przez rzemieślników oraz tymi które były sprowadzane z innych krajów. To oni sprzedawali żywność, przedmioty codziennego użytku, ubrania i różne akcesoria. W dzisiejszych czasach to sprzedawcy zachęcają przechodniów do kupna różnych rzeczy. Miali oni własne stragany, majątek, rodziny i domy.

Rzemieślnicy pracowali w swoich warsztatach, wytwarzając towary potrzebne społeczeństwu. Zajmowali się m.in. garncarstwem, tkactwem, wytwarzaniem biżuterii, narzędzi itp. Współcześnie różne wyroby produkowane są przez firmy produkcyjne i ich pracowników. Posiadali własne warsztaty, rodziny, majątek i domy.

Powyższe grupy utrzymywały wyższe warstwy ze swojej ciężkiej pracy. Oto wykonywane przez elitę. 

Żołnierze utrzymywali porządek w państwie, brali udział w wyprawach wojennych, bronili państwo przed najeźdźcami. Dzięki niemu Egipt mógł bronić się przed innymi państwami. W dzisiejszych czasach zajmuje się tym wojsko.


Kapłani opiekowali się świątyniami, odmawiali modlitwy i składali bogom ofiary. Byli ludźmi wykształconymi. Zajmowali się prowadzeniem szkół, wielu z nich miało wiedzę z zakresu medycyny, matematyki i astronomii. Egipcjanie uważali niekiedy, że jeśli nie składano by ofiar bogowie byli by źli się przez to i zaczęli by zsyłać nieszczęścia na państwo i mieszkańców. W dzisiejszych czasach można by uznać ich za księży.

Urzędnicy rządzili w imieniu faraona. Zbierali podatki, nadzorowali prace budowlane, np. budowę piramid lub kanałów. Umieli pisać i liczyć, byli oni bardzo ważni wszędzie gdzie prowadzono jakieś rachunki. 

Wezyr był zaufanym doradcą faraona i najwyższym urzędnikiem. Nadzorował armię i pilnował porządku w państwie. Był odpowiednikiem dzisiejszego zastępcy prezydenta.

Faraon stał na szczycie hierarchii społecznej. Był to władca despotyczny. Uważano go za syna boga Re, który ma też ziemskiego przodka. Poddani byli mu wierni, i miał na swoje rozkazy tysiące ludzi. Cały Egipt należał do niego. Faraon ustanawiał prawo, ale sam nie musiał go przestrzegać. Można go porównać do prezydenta kraju.


Egipt pełnił bardzo ważną rolę ekonomiczną z uwagi na dostawy zbóż do innych państw. Dzięki niemu inne kraje mogły wyrabiać z niego pożywienie.

Mezopotamia

                                 

Obraz powyżej pokazuje jak wyglądał system społeczny w Mezopotamii. W przeciwieństwie do władzy w Starożytnym Egipcie, w państwie rządził król. To jako jedyne, dzieliło te dwa społeczeństwa w warstwach społecznych.


Najniższą warstwę społeczną stanowili niewolnicy, którzy byli pozbawieni wszelkich praw.  Najczęściej pracowali w domach zamożnych ludzi,  wykonywali różne polecenia monarchy i pomagali przy budowach. Niewolnice zatrudniano głównie w należących do świątyń zakładach i warsztatach, w których zajmowano się przędzeniem i tkaniem.



Najliczniejszą, zaś grupę stanowili chłopi. Zajmowali się oni głównie uprawą pól, hodowlą bydła. Musieli oddawać część swoich plonów, za posiadaną ziemię. Naprawiali oni kanały i pomagali przy budowach. Posiadali własne domy, pola i bydła, rodzinę i majątek.


Rzemieślnicy wykonywali przedmioty, które były bardzo potrzebne, ale wytwarzali też biżuterię. Tworzyli broń, odzież i inne rzeczy potrzebne bardziej i mniej społeczeństwu. Budowali także łodzie i tratwy, które umożliwiały podróże morskie. Wyrabiali też naczynia ceramiczne. W swoich warsztatach wykonywali różne wyroby. Posiadali własne domy, rodziny i majątek.


Handlem zajmowali się kupcy. Był on najbardziej rozwiniętym zajęciem.  Wyruszali do innych krajów, oferując im  mezopotamskie tkaniny, biżuterię, broń i jadzenie. W zamian otrzymywali potrzebne im towary. Ale najbardziej potrzebowali surowców, jak drewno, złoto czy rudy metali. Tych surowców brakowało w Międzyrzeczu. Kupcy mieli w dobytku domy, stragany, rodziny i część dochodów ze sprzedaży.

Urzędnicy byli tak samo ważni jak kapłani. Pomagali rządzić w mieście-państwie. Załatwiali mniej ważne sprawy. Mieli oni domostwa, rodziny i majątek.


Szczególne miejsce zajmowali kapłani. Byli oni uważani za pośredników w kontaktach z bóstwem. Organizowali oni m.in. prace polowe, budowę świątyń. Kapłani zostawali królami.Posiadali to co urzędnicy, ale mieli większy majątek.


Na czele monarchii stali królowie-kapłani.  Zrządzali oni państwem. Załatwiali wszystkie ważne sprawy państwowe.  Rządzili oni też w okresach pokoju. Król był zawsze namiestkiem głównego boga miasta, rządził w jego imieniu, sprawując funkcje administracyjne, sądownicze, wojskowe i kapłańskie. Był najważniejszą osobą w mieście-państwie. Miał własny pałac, skarbiec i poddanych.

Mezopotamia dostarczała innym państwom jedzenie, odzież i broń. Ona też pełniła ważną rolę ekonomiczną, ale trochę miej ważną od Egiptu.

Podobnie jak w Egipcie, warstwy społeczne w dawnej Mezopotamii mają swoich dzisiejszych odpowiedników.

Źródła :

• historia.pgi.pl
• wikipedia.org
• sciaga.pl